بنابراين ، يكتاپرستى ( توحيد ) روشنترين مسأله‌اى است كه هر انسانى به مقتضاى نداى فطرتْ ناچار است به آن معتقد شود و در برابر آن ، پاسخ مثبت بگويد . يكتاپرستى ، اساس وريشهء تمام اديان آسمانى است ودعوت تمام پيامبرانْ روى اين اساس بوده ، و غرض اصلى از بعثت پيامبران ، تحكيم اين عقيده در ميان ملتهاست و هر طريقه‌اى كه از آن بوى شرك بيايد ، به‌طور قطع ومسلّمْ يك روش ساختگى و با هدف پيامبران الهى مباين است . واقعيت يكتاپرستى را دو عقيده تشكيل مىدهد : 1 . اعتقاد به اين كه اين جهانْ سازنده وصانعى دارد . 2 . سازنده وپديد آرندهء جهان يكى است ؛ بنابراين ، مرد موحد بايد به هر دو مطلبْ معتقد باشد . مطلب اول به قدرى روشن وواضح است كه پيامبران الهى روى آن فشار نياورده وفشار دعوت آنها روى قسمت دوم بوده است ؛ يعنى اعتقاد به اين كه صانعْ يكى است ، دو تا يا بيشتر نيست . اعتقاد به صانع ، كهنترين انديشهء انسانى است شما در تاريخ پرغوغاى بشريت ، دورانى را پيدا نمىكنيد كه بشر نسبت به اصل وجود صانع مردد بوده باشد . اين عقيده ، پيوسته در قلوب آنها راسخ و پاى برجا بوده است ، گو اين كه در تشخيص خداى واقعى دچار اشتباه مىشده ، وخدايان مجازى وساختهء خود